Holanda... Here we are!
Gelukkig kregen we na thuiskomst veelleuke reacties én vragen. Waaronder hele originele als: ´Wat is het spannendste dat je gedaan hebt?` of `Wat isde vervelendste gebeurtenis?`, waarop wij elkaar soms glazig aankeken want zomaar zo`n gebeurtenis kiezen is niet zo makkelijk... Dus als iemand vroeg hoe het was geweest, antwoordden wij gewoon met: `Mooi, heel erg mooi. Zelfs meer dan mooi.` Want in een paar zinnen is echt niet weer te geven hoe geweldig gaaf, spannend, interessant, indrukwekkend, gezellig, vermoeiend of grappig alles is geweest. En niet te vergeten alle leuke mensen die we ontmoet hebben tijdens onze reis. Backpackers, hosteleigenaren of lokale bevolking; er zijn maar weinig mensen geweest die we niet zo aardig vonden (of die zijn we alweer snel vergeten;)).
Zweefden we nog een tijdje tussen Brazilie en Nederland, binnenkort moeten we echt weer met beide benen op de grond staan. Een huis inrichten, een baan voorbereiden en gewoon weer aan het werk, het zit er allemaal aan te komen. Maar we denken dat Zuid-Amerika en alle mooie dingen diewegedaan en meegemaakt hebben nog vaak langs zullen komen in gesprekken en gedachten! Gelukkig hebben we de foto`s nog, zodat we op ieder moment even terug kunnen gaan naar onze geweldige reis...
Iedereen erg bedankt voor alle leuke reacties, op de site en thuis. Erg leuk dat mensen geïnteresseerd zijn en onze verhalen (gedeeltelijk) lazen, wat een lappen tekst zeg... Dus namens ons: Applaus!
Besos, las gringas
Beachen in Brazil
ALLEREERST: Een lading nieuwe foto´s bij de vorige verhalen!De moeite waard!
Eindelijk... we zitten aan een strand! Het heeft even geduurd, maar na 80 uren bussen mocht het dan eindelijk zo zijn!
Vanaf Santa Cruz in Bolivia zijn we met de trein naar Brazilie gegaan. Uiteraard hadden we vijf uur vertraging, maar ach wat geeft het... We waren op weg naar nog meer zon! We moesten bij de grens Bolivia - Brazilie nog wel even wachten tot de paspoortstempelaars klaar waren met hun uiltje te knappen... In Brazilie aangekomen (grensplaatsje Corumba) besloten we het prachtige plaatsje Bonito over te slaan en GELIJK naar Rio te reizen, we wilden graag de finale op het strand bekijken én het feest vieren!! Daarvoor moesten we wel 30 uur in de bus zitten, maar dat hadden we allemaal over voor ´ons´ Oranje! En daar stonden we dan, op zondag, in Oranje outfit op het strand Copacabana voor een enorm groot scherm, tussen enorm veel SPANJAARDEN! Gelukkig verstaan ze Spaans, dus konden we roepen: VAMOS HOLANDAAAAAH! Gevaar zagen we niet... Dat was er ook niet hoor, mama´s. De Brazilianen waren grotendeels ook voor Spanje, ligt immers dichtbij Portugal en o ja, de Nederlanders wonnen ook nog eens van Brazilie... Gelukkig konden we wat andere Oranje aanhangers vinden en was er toch een leuk en ontspannen sfeertje! Na al die minuten in spanning moesten we aanzien hoe de Spanjaarden hun feestje vierden en dat wekte nogal agressieve gevoelens bij ons op. GELUKKIG! Was er een geweldig sympathieke Spanjaard die in Brazilie woont waar we mee gingen eten (en met ons nog wat andere Brazilianen en een Nederlands meisje dat een grenzeloos verliefdje is).Wij wilden betalen op de ´Dutch way´, dus ieder voor zich, maar deSpanjaard nam de hele rekening voor zich! Geheel terecht uiteraard, naal het leed dat ons was aangedaan. Deze eerste avond in Brazilie ontdekten we dat de Brazilianen erg vriendelijk en behulpzaam zijn!
De overige dagen in Rio bezochten we het Christusbeeld (samen met 873246987 andere toeristen) en de ´Sugarloaf´ (met ongeveer 3757854678 andere toeristen), een hoge berg van waaruit je een prachtig uitzicht hebt over de stad. Deze trekpleisters waren nogal duur, het mooiste uitzichtpunt hadden we zelf gevonden in een ruine midden in de stad, in de wijk Santa Teresa. Gratis maar onbetaalbaar! Er is verder veel verschil in Brazilie: Er rijden dikke en dure auto´s rond, maar ondertussen zijn er ook wijken die heel armoedig én gevaarlijk zijn (favela´s). Je kunt deze bezoeken met een tour maar daar hadden we beiden niet zoveel behoefte aan. We bezochten het centrum, waar we ook de zwervers en bedelaars tegenkwamen die we overal in Zuid-Amerika zagen. Er werd nog water uit een kokosnoot gedronken op het strand Ipanema en toen was het volgens ons tijd om door te gaan naar Ilha Grande, een prachtig eiland. Helaas dacht het weer daar anders over... De voorspelling was vijf dagen regen! Daar gaan je stralend blauwe hemel, de zon op je kop en witte stranden... Én je planning! Toen moesten we dus als razenden een alternatief verzinnen en het enige dat we nog moesten bekijken waren de Iguazuwatervallen in Argentinie en Brazilie (liggen op de grens). Entonces, we boekten maar weer een bus van 22 uur die ook weer 30 uur bleek te zijn en we kwamen na twee dagen dus in Iguazu aan. Alle warme kleren moesten weer uit de tas, want het was KOUD! Nou ja, het was twaalf graden, maar de lokale bevolking liep met handschoenen en Marleen dus ook. De watervallen waren gigantisch, wat een water! Heel erg mooi en indrukwekkend en het unieke is waarschijnlijk dat we de watervallen in de kou en in de regen zagen, het is er meestal prachig weer! Maar zoals altijd heeft elk nadeel z´n voordeel en dat was deze keer dat er maar weinig toeristen zo gek waren de parken in dit weer te bezoeken...
Na deze twee nogal natte dagen waren we op zondag blij dat we de terugreis naar Rio konden vliegen. Tenminste, dat dachten we... Want het weer moest weer zonodig roet in het eten gooien! Om vijf uur ´s ochtends kregen we namelijk te horen dat de vluchten gecanceld waren... En dat we pas dinsdag weer konden vliegen! NOU JA!! We hadden nog maar een week en dan twee dagen wachten in de regen... Dacht het niet. ENTONCES, we paktenweer een busje, deze keer maar zeventien uur, naar Sao Paulo. Om het verhaal compleet te maken hoorden we in Sao Paulo dat we daar het geld van de geannuleerde vlucht niet terug konden krijgen én dat we onze terugvlucht naar Nederland niet konden omboeken... En dat na twee nachten heel erg weinig slaap! Na een telefoontje met Nederland (Vliegwinkel, bedankt!) kregen we een mail dat we toch vanaf Sao Paulo terug kunnen vliegen en niet helemaal terug naar Buenos Aires moeten. Vanaf Sao Paulo namen we de bus naar Paraty, een prachtig plaatsje aan de kust met vele mooie stranden en eilanden. En daar zitten we nu, op twintig meter afstand van een wit strand aan een blauwe zee... Want als klap op de vuurpijl, is het weer helemaal omgeslagen en kunnen we nu VAKANTIE VIEREN in Brazilie! WIJ ZIJN BLIJ!
We hopen natuurlijk dat jullie allemaal ook een hele fijne vakantie hebben...
Heel veel liefs van deze twee gringo´s
(Nog een grappig voorvalletje: We gingen in Rio iets drinken in een muzikale wijk en de serveerster moest op onze tafel het lijstje met genuttigde drankjes leggen. Daar moest ook onze naam opstaan, maar omdat we het Portugees hier niet echt best begrijpen, wisten we niet dat ze naar onze naam vroeg. Daarom schreef ze maar op: ´Gringo´... Tja. Na haar verteld te hebben dat wij geen Gringo heten, schreef ze op ´Marl-x´. Dat lijkt er in ieder geval meer op!)
OLE, OLE, OLE, OLLEEEEEEE (tres semanas en Bolivia)
HOLLAND!!! HOLLAND!!! We staan gewoon in de finale! We hebben net de wedstrijd Nederland-Uruguay gekeken bij de Nederlandse high society in Santa Cruz. Wat een feest! Maar nu is de vraag, waar kijken wij in vredesnaam de finale? De Brink ligt niet helemaal in de buurt... Zijn er misschien sponsors die ons aan een enkeltje Rio de Janeiro kunnen helpen?
Na onze avonturen in Peru, begonnen we aan onze avonturen in Bolivia. Onze eerste indruk was nou niet bepaald denderend. Als echte gringo`s werden we genaaid bij het leven.. en dat zorgde voor onze eerste ruzie in het Spaans, dat bewijst dat ons Spaans echt wel verbeterd is. Na onze tijd in Arequipa gingen we naar Isla del Sol, een eiland in het Titicacameer. Dit eiland is het grootste en hoogste gelegen meer in de wereld, tenminste dat zeggen ze (4000 meter). Dit konden we merken aan onze ademhaling, toen we met onze backpacks heel wat treetjes moesten beklimmen. Het uitzicht vanuit ons hostel was super mooi en de wandeling die we de volgende dag hebben gemaakt van het zuiden naar het noorden van het eiland was ook leuk. Onderweg kwamen we hele kuddes met schapen, koeien, varkens en herders tegen. Uiteraard konden we weer het pad niet volgen en liepen we een avontuurlijke route door akkertjes, weilandjes en tuintjes. Ook de weg vragen kunnen we nu heel goed in het Spaans... Na dit letterlijke hoogtepunt vertrokken we naar La Paz. Van deze stad waren we niet echt onder de indruk, evenmin van ons hostel. Er waren nogal veel partypeople en zoals jullie weten houden we niet van feestjes. Gelukkig was het water warm en het eten goed, waren de bedden fijn en konden we er `s morgens om half acht voetbal kijken. Wat wil een mens nog meer?! In La Paz ontmoetten we eindelijk onze Veronique, de kleine Limburgse die met ons mee zou reizen door Bolivia. We boekten een vlucht naar Rurrenabaque en vandaaruit konden we een trip maken naar de Pampas, in de amazone van Bolivia. We vlogen met een klein vliegtuigje voor 20 man en landden op gras. In de Pampas hebben we genoten van het warme weer, de vele dieren (aapjes, paradijsvogels, capibara`s, alligators, piranha`s, zoetwaterdolfijnen, anaconda`s, u.s.w.). Een geweldige trip!! Voor Marleen was het hoogtepunt de dutjes in de hangmatten en haar dieptepunt een alligator op een halve meter afstand IN HET DONKER!! Voor Janneke was dit nou net het hoogtepunt, haar dieptepunt waren de malariatabletten want die hadden een goede werking op haar darmen. Wat Marleen ook minder leuk vond was het zwemmen tussen de dolfijnen (lees alligators), nadat ze drie minuten in het water lag en er een slang voorbij zwom riep ze hard `Nu is het genoeg!! Ik ga eruit!`, dit heeft ze nog een aantal keer moeten aanhoren van onze Zwitserse groepsgenoten. Verder hebben we op rubberen kaplaarzen door een moeras gelopen om anaconda`s te spotten en mochten we piranha`s vissen. Een groot succes voor Janneke want zij kon met een katvis naar de ecolodge gaan. Mede dankzij onze leuke groep waren het drie FANTASTISCHE dagen!!
Terug in La Paz hebben we een dagje uitgerust en de laatste groepswedstrijd van het Nederlands elftal gekeken in een Nederlands cafe waar we enorm fijne kroketten gegeten hebben. In La Paz kun je ook heel veel souvenirs kopen, dus we hebben hier even goed geoefend op het afdingen. Van al die gringoprijzen word je ook niet goed! Maar gelukkig hebben we al wel heel veel vrienden gemaakt: `Hola amiga, pase pase pase!` (kom binnen, kom binnen, kom binnen!).
Door naar Potosi, de hoogstgelegen stad van Bolivia (4060 meter). Deze stad is bekend om haar zilvermijnen, in vroegere tijden is hier heel wat zilver uit de grond gehaald. Er gaat zelfs een verhaal dat ze met al dat zilver een brug zouden kunnen bouwen van Potosi naar Spanje. Best handig voor de mensen met vliegangst. Die mijnen zouden wij ook wel even gaan bekijken, overal aan, helm en licht en op zoek naar de mijnwerkers die nog steeds uren onder de grond werken op zoek naar mineralen en zilver. Voordat we de mijn ingingen hebben we cadeautjes gekocht voor de mijnwerkers: cocabladeren, frisdrank en een staafje dynamiet. Van Veronique hoorden we dat ze hier erg blij mee waren. Misschien vraag je je af waarom we dit niet zelf gehoord hebben.. nu kunnen we een heel stoer verhaal ophangen dat we te groot waren en niet door de kleine stoffige gangen konden.. maar in werkelijkheid DURFDEN we niet verder. Onze kleine dappere met bronchitis gevelde Limburgse bleef twee uur onder de grond waarbij ze af en toe op handen en voeten door de mijn moest kruipen, HULDE! Wat we wel hebben gezien is de stad met mooie gebouwen en leuke straatjes.
Van Potosi met de dagbus door naar Sucre, ook wel de witte stad van Bolivia genoemd. Werkelijkwaar een prachtige stad. Koloniale gebouwen, prachtige omgeving en hele vriendelijke mensen. Wederom een stad met steile straatjes en een daarvan leidde ons naar cafe Mirador, waar we een schitterend uitzicht hadden over de stad en een zonsondergang.. romantisch met ons drietjes.
Ook hebben we hier een wandeling gemaakt door de Cordillera naar de grotschilderingen. Het leuke was dat we hier geen toeristen tegenkwamen, het minder leuke was dat we hierdoor geen toiletten tegenkwamen onderweg... Denk aan de malariatabletten ;). Een mooie hike zodat we `s avonds in de nachtbus naar Samaipata goed konden slapen. Naja goed.. 90% van de weg is zoals de weg naar Archem in slechtere tijden inclusief bochten en steile afgronden. Daar heeft Marleen niets van gezien, want zij moest 15 uur lang met dichtgeknepen ogen en uiterst geconcentreerd in dezelfde houding blijven zitten.. wat wil je als je al misselijk wordt van een ritje naar Hellendoorn! Tijdens deze rit kwamen we er maar weer eens achter dat Bolivianen niet kunnen antwoorden met: `Weet ik niet`, maar dat ze dan maar gewoon een antwoord verzinnen. Vandaar dat we twee keer dachten dat we Samaipata al voorbij waren, dankzij de buurvrouw van Veronique. Nadat we twee keer nogal agressief op de deur van de chauffeur hadden gebonkt, omdat we er per se in Samaipata uit wilden leefde de hele bus met ons mee.. en dat om half zeven `s ochtends!
Samaipata: droomdorpje! Er wonen drieduizend mensen en de sfeer is superrelaxed. We zijn hier op fietsen die door Waanders bij het oudijzer worden gezet de berg afgerold naar Las Cuevas, watervallen 20 km verderop. Onderweg werden we zoals vaak door veel mensen vriendelijk begroet en wij groetten vandaag extra vriendelijk terug want we versloegen die ochtend Brazilie. Deze wedstrijd zagen we in een klein cafeetje. Stel je voor: Drie hyperactieve, zenuwachtige meisjes gillend en schreeuwend tussen allemaal Bolivianen die duidelijk voor Brazilie waren.. Maar goed de watervallen waren niet superspectaculair maar we hebben er heerlijk in het zonnetje gezeten. Het leukste van de dag moest nu nog komen, want we moesten de bult weer op! En daar hadden we natuurlijk geen zin in... De beste oplossing is dan een truck aanhouden en de fietsen en onszelf erbovenop gooien. Wij vonden onszelf ware helden, maar de lokale bevolking was niet echt onder de indruk. Dat is ook niet gek, want half Bolivia reist op deze manier! De laatste dag met Veronique hebben we met de Nederlandse gids Maarten door het fernforest gewandeld. Een dichtbebost woud met vele varens en andere bijzondere bomen en planten. Ze hebben hier zelfs het kleinste plantje ter wereld, de oudste bomen, de grootste vogels, het hardste hardhout en tel daarbij het hoogste meer en de hoogste stad op en je begrijpt wel dat Bolivia dus het land van extremen is.´s Avonds moesten we helaas afscheid nemen van Veronique die naar het zuiden reist. Erg jammer, want het is erg handig zo`n stoere Hollandse die de Peruaanse en Boliviaanse mannen onder tafel lult;). Ons laatste dagje in Samaipata hebben we nog even lekker gewandeld (tuurlijk!) en daarna hebben onszelf beloond op een privezwembad,met als resultaat twee mooie roze biggetjesbuiken (ahum... en de rest). Een goede voorbereiding op Brazilie!
Wat half Bolivia kan, kunnen wij ook. Dus stonden we maandagochtend met onze backpack aan de weg om een vrachtwagen aan te houden. Met hulp van een Boliviaanse en een Belgische klommen we na een uur wachten op een vrachtwagen met een Nederlands kenteken. De chauffeur was echter overduidelijk niet Nederlands. De rit van 120 kilometer duurde maar vijf uur, maar goed, gratis was het! Aangekomen in Santa Cruz maakten we er zelf een dag van extremen van, want na een gratis ritje gingen we `s avonds heerlijk westers naar een super de luxe bioscoop. Onze eerste indruk van Bolvia was niet zo positief, maar onze laatste is meer dan positief!
De laatste plaats in Bolivia is bereikt en onze volgende stop zal zijn in Brazilie. Eigenlijk is voor ons nu de belangrijkste vraag waar we met zoveel mogelijk Nederlanders de finale kunnen zien (dat vliegticket is echt nodig... pap?;)). Wij gaan hier onze laatste reisroute uitstippelen, nog maar drie weken te gaan... We wensen iedereen een hele fijne zomervakantie! Geniet ervan, want voor je het weet is het voorbij :)!
Muchos besos en nos vemos!
Cuzco, oh mien dorpie, oh mien dorpie...
16 juni alweer??! Men... de tijd gaan echt snel! Bereid je vast voor op een boekwerk... Zet je leesbril maar vast op!
Na bijnazes weken genoten te hebben in Qosqo, de Incanaam voor Cuzco, ´moesten´ we weer verder trekken... Metpijnin ons hart en met tranen in onze ogen boekten we een bus naar Arequipa, een stad met meer dan een miljoen inwoners ten zuiden van Cuzco.
Devijf weken in Cuzco en de week wandelen naar Machu Picchu waren voor ons echt geweldig! Het was heel fijn om een eigen plek, bed,keuken, badkamer én een ´eigen´ stad te hebben. We voelden ons al niet eens meer toeristen alstientallen dames en heren ons tours en massages aanboden: ´Kunnen jullie dan niet zien dat wij alvolledigingeburgerd zijn?´.Door alle leuke dingen die we deden vloog de tijd. We hadden natuurlijk elke dag het project waar we met plezier naar toe gingen, maar ook de culturele activiteiten (bezoeken van véél ruïnes waaronder Tipon en Sacsayhuaman), wandelen door de stad, een boekje lezenop plaza San Blas en het stappen met onze vriendinnen hier waren MUY BONITO! We kunnen na vele dagen eindelijk de salsa bekijken met onze mond dicht en zonder kwijlbakje, helaas lukt het ons nog steeds niet de Peruanen eruit te dansen... Wel kunnen we op ´Son latinos´ (check Youtube) laten zien hoe goed we vaststaande pasjes kunnen onthouden! De cursus voor deze dans begint op 1 augustus aan Ommerweg 59, in de schuur. Inschrijven graag via de mail.
De dagen op het project waren vaak leuk, de leukste dagen waren toch echt de vrijdagen. Op deze dagen konden we helemaal los gaan met eigen bedachte activiteiten en daarom kon profesora Luz haar bingo in de kast laten staan. Oude bekenden, Nicolas, Lotte en Koen,die we ontmoet hadden op de Navimag zijn op zo´n vrijdag met ons mee gegaan en ook zij konden genieten van enthousiaste kinderen, kussen op hun wangenen op de terugweg een overvol busje. Op die dag bedacht ook een knappe Peruaan dat ie in zo´n busje wel eens zijn hand in Marleens broekzak kon steken, je weet nooit wat die gringo in haar zak heeft! Maar naast een (volgesnoven) zakdoekjeviel er voor hem helaas niets te halen... De laatste vrijdag van het project was geweldig! Het beschilderen van een eigen t-shirt was de activiteit van de dag, de kinderen waren erg fanatiek en maakten mooie kunstwerken van hun én onze shirts! Onze bekladderde shirts zitten veilig onder in onze tas en verdienen een mooi plekje bij thuiskomst... Tot slot konden we de kinderen verblijden met tandenborstels, tandpasta en een potje Nivea creme. Daarbijhebben we ook maar even uitgelegd waar alles voor dient (dat ze niet hun sandaaltjes met de borstels gaan poetsen...). Na de groepsfoto was het echt tijd om afscheid te nemen en dat ging uiteraard gepaard met enkele traantjes. Misschien hebben jullie de foto´s van onze laatste vrijdag op het project al gezien, zo niet, foto´s zeggen meer dan 1000 woorden, dus... check! De maand juni is een feestmaand in Cuzco en het gefeest begon voor ons met een concert. We hadden vantevoren kaartjes gekocht, desondanks moesten we in een ongeveer kilometerlange rij gaan staan... Na wat telefoontjes met ons zusje Jamil konden we op een of andere gekke Peruaanse manier via een andere kant, heel gemakkelijk naar binnen.. Da´s Peru. Leuk om mee te maken! Verder hebben we op het grote Plaza de Armas een enorme processie gezien, dat was op drie juni. Het hele plein stond vol met mensen uit allerlei omringende dorpen en er werden allerlei beelden van heiligen rond het plein gedragen. Veel pracht en praal, veel orkesten en veel bier (voor de Peruanen, niet voor ons uiteraard. Siempre solo agua). We zagen grote geluidsboxen voor kerken, rondspringende en dansende mensen,onze leraar Spaans (1,50 m o.i.d.) rondhuppelend met een houten kruis en rijen mensen die tegen de kerk plasten... Het kan allemaal op zo´n dag!
Na de vijf weken moesten we vertrekken uit ons appartement en gingen we weer met onze backpacks op pad. Mama Cusco ontving ons heel hartelijk (Hola mis amores!) en na een weekend daar, was het echt tijd voor Machu Picchu! Na de vele koude nachten in Cusco (echt... bibber de bibber) keken we uit naar warme nachten in de jungle! We kozen voor de Inca Jungle, die bestond uit één dag fietsen, twee dagen wandelen en een dag MP! We startten op 4200 meter hoogte en gingen vanaf daar op onze mountainbikes 2400 meter dalen... Met Jannekes woorden: ´Het was haagel´n van de berg!´ Geweldige uitzichten over de dalen en de wind door je haren maakten ons helemaal gelukkig.We hoefden immers niets te doen, alleen voor de haarspeldbochten moesten we de remmen flink inknijpen. Onze Filipijnse groepsgenote van ongeveer 1,40 m nam het remmen een beetje te letterlijk enkwam ongeveerdrie kwartier later de bergen af rollen. De tweede dag stond een lange wandeling van negen uur op hetprogramma en om alvast in de sfeer van het WK te komen, smeerde onzeguide Guido(a.k.a. Juanes)uiteen vrucht oranje sap op ons gezicht.Dit werd vroeger ook door de Inca´s gebruikt. Russ, onze geweldige Amerikaanse groepsgenoot (horen jullie het sarcasme?) kreeg de bijnaam ´Arroz´(rijst, haha...) Janneke ´la rubia´ en Marleen ´la crespa´. Amabel werd ´la chata´ genoemd. Tijdens deze wandeling moesten we veel klimmen en met de zon op onze hoofdjes was het soms best zwaar. Dat is nog lichtelijk uitgedrukt. Vooral Marleen heeft aan de gids duidelijk gemaakt dat klimmen niet haar hobby is en dat ze het nogal HAATTE. We hebben ook een stuk van de traditionele ´Camino del Incas´ gelopen, een smal pad langs een steile afgrond, heel indrukwekkend om te zien. Onderweg kwamen we Vincent en Elke tegen,dit Goorse stelhadden we ontmoet in El Chalten, Argentinië. Even ter informatie: Zij zijn een week teruggegaan naar Nederland om het kampioenschap van Twente mee te maken! Hulde! Na een uur of tien kwamen we aan in Santa Teresia en na een lekker (maar taai) stukkie alpaca (lamasoort) zochten we vroeg ons bed op. De volgende dag was een stuk lichter, maar alsnogzes uur wandelen. Zeiknat van het zweet (kats warm in de jungle) liepen we langs het spoor, wederom een mooie dag. ´s Avonds kwamen we aan in Aguas Calientes waar we beiden concluceerden geen stap meer te willen zetten.
En toen... kwam eindelijk de dag waar we lang naar uit hebben gekeken! Half vier opstaan, wie wil dat nu niet! Gelukkig was het niet voor niets, want we maakten de klim naar de Machu Picchu. We gingen zo vroeg weg omdat we een ticket wilden bemachtigen voor de Wayna Picchu, alleen de eerste 200 mogen deze berg op. De klim naar boven zou anderhalf uur duren, wij deden er (tromgeroffel...) 40 MINUTEN over! Horen we daar applaus?! In kolone, allemaal mensen met lampjes op hun hoofd, liepen we in stilte de honderden traptreden op. Totdat we hoorden: ´Kan dat niet wat sneller, Tukkers?´. Jawel, Vincent. Hij kon ons op deze speciale plek ook even vertellen wie de verkiezingen hebben gewonnen en we denkendat alle wandelaars daar nu wel weten wie Geert Wilders is. Om vijf uur waren we boven, wij waren helemaal zeiknat van het zweet en haddeneen hoofd als een biet, Vincent had nergens last van, want... hij had een zweethemd. Dat hebben we ongeveer 364 keer gehoord, dus zo´n ding zal wel handig zijn (ook voor de voetbal en volleybal ofzo). Om zes uur ging de poort open en vol verwachting liepen we naar binnen. We waren diep onder de indruk van alle wolken die er hingen, alles was wit! Gelukkig, toen we om tien uur de Wayna Picchu op mochten klaarde het op en hadden we een prachtig uitzicht over Machu Picchu! Een heel geweldige ervaring voor ons, we hebben een aantal uurtjes in de zon uitgekeken over de bergen en de diepe, diepe dalen. Eenmaal terug in Aguas Calientes bezochten we een hotspring om wat bij te komen, maar omdat we nog erg lang op de trein moesten wachten waren uiteindelijk echt helemaal kapot... ´s Nachts om drie uur waren we blij om Mama Cusco weer te zien!
Helaas betekende dit ook echt het einde van onze tijd in Cuzco, onze ´eigen´ stad. We moesten afscheid nemen van alle leuke mensen die we ontmoet hadden en waar we veel tijd mee hebben doorgebracht. Gelukkig wachtte Arequipa op ons maar toen we daar om half zes ´s ochtends aankwamen hadden we eigenlijk GEEN idee wat we daar wilden doen... Hoe werkt dat ook alweer, reizen??! We hadden nog niks uitgezocht en besloten maar, op de dolle pof, een tourtje te boeken naar de Colca Canyon. Vol trots kwam Marleen aan Janneke vertellen dat ze een tour had gevonden voor die dag, en wel om acht uur. We betaalden gelijk en vroegen toen maar eens wat de inhoud van de tour was... Lekker volgorde. Nou ja, gewoon ingestapt en maar kijken waar we uitkomen. We hadden de nachtbus gehad en we dommelden dus een ´beetje´ in. Toen de bus stopte ontwaakteMarleen, daarna keek ze Janneke met eenlama-achtig hoofd aan en ze vroeg: ´Waarom moew´n we druit dâ? Om die LAMA´S??!´ Janneke: ´Nee Marleen, aan de andere kant zijn een aantal grote vulkanen te zien!´. Dit voorval beschrijft misschien een beetjehoewij ons die dag gedragen hebben... De gids vroeg zich waarschijnlijk af wat er toch zo grappig aan deze tour was... Na deze enerverende dag kregen alskers op de taart nog een geweldige folkloredans te zien!GE-WEL-DIG. Devolgende dag kregenweuiteindelijk toch nog de Colca Canyon te zien,alleen de Grand Canyon is groter.Er vlogen vele condors en er stonden vele busjes langs de weg. Hetwas met stip de meest toeristische én vervelendste trip ooit (nou ja, of wij waren vervelend...).
Gelukkig had Vincent voor ons een plekje geregeld bij de baas van een hostel (het hostel was vol) en hadden wij een privétaxi die ons de volgende ochtend om HALF ZEVEN naar het echte hostel bracht om de wedstrijd Nederland - Denemarken te kijken! Hoogstaand was het niet, maar we hebben drie punten... We hebben nog een nachtje in het hostel geslapen, want met het zwembad, de hangmatten en de zon konden we dit echt niet laten... Het was vooral ook heel gezellig met Vincent en Elke!! (vincent-en-elke-around-the-world.reismee.nl) En als Tukkers onder elkaar moesten we natuurlijk op een voetbaldag een Nederlandse maaltijd nuttigen... Broccoli, bloemkool en gekookte aardappelen! Moeders, we vonden het écht heerlijk! (Mama Heikens, dat betekent niet dat Marleen bij thuiskomst dit wil eten...).
Nu zijn we in Puno, hier blijven we een nachtje om morgen naar Bolivia, Copacabana, te vertrekken. Hasta luego!
Veel liefs, ons
P.s. We hebben al een menu klaar voor wanneer we thuiskomen... We kunnen tegenwoordig niet meer stoppen met praten over bruin brood, hagelslag, (karne)melk, stokbrood, brie, knoflooksaus, satésaus, droge/zoete witte wijn, rosé, kipkerriesalade... En zo kunnen we nog wel even doorgaan... We gaan numaar weer eens bordje rijst met kip eten.
Cuzco; het project ´Amas´
¡Hola hola!
Back again! Inmiddels alweer ruimtwee en een halve week in Cuzco. Time flies when you´re having fun!! En zo is het ook met onze reis, want jawel we hebben de helft aan getikt! zucht....
Maar goed we hebben nog twee en een halve maand, dus niets te klagen hier. Ons gastgezin hebben we inmiddels ingeruild voor een eigen appartementje boven de school waar we de Spaanse lessen hadden. Heerlijk je eigen tijd invullen en zelf weten wat je wilt eten.. Niets te klagen over Dina´s kookkunsten, want ze kon heeeerlijk koken, maar na 2 weken dag in dag uit soep met rijst en aardappels en kip (2 keer op een dag!) heb je het toch wel een beetje gehad met die rijst en diekip. Nu genieten we van de pasta´s, de bruine boterhammen tussen de middag en een heerlijk glaasje melk. Muy rico!!!
Spaans hebben we inmiddels afgerond met een 10! Wat waren de leraren trots op ons, zoooo vloeiend Spaans spreken we nu! :)! Voorbeeldleerlingen dat begrijpen jullie natuurlijk wel! We oefenen dagelijks in de winkelsen op straat waarveel mensenje aanspreken en je een massage ofzowillenaansmeren ´Lady massage, pedicure, waxing´.. ´No gracias!´.. ´Maybe later?´... ´si, maybe later´. Eén en al Spaans!
Waar we wel veel Spaans spreken is op het project. Vorige week maandag zijn we begonnen met ons project ´Amas´ dat ligt in de wijk San Jeronimo, één van de arme wijken in Cuzco. Het project wordt gerund door profesora Luz en voor de rest is het project afhankelijk van vrijwilligers. De overheid steunt het project niet.´Amas´ is een naschoolsproject waar arme kinderen en straatkinderen uit San Jeronimoin de leeftijd van 2 tot 16 jaar naartoe komen. Onze taak is dat wede kinderen helpen met hun huiswerk en als ze daarmeeklaar zijn dan pas mogen we allerlei activeiten met ze gaan doen. (Streng!)We zijn nu met 6 vrijwilligers op het project; naast ons zijn er Jasper en Sandra (eenNederlands stel uit Losser-Groningen) en Juliana en Daniela (twee Duitse meiden).
Hoe onze dag er uit ziet? Enorm goede vraag. Ons project start om drie uur, dus we hebben de ochtend lekker vrij. Tegen half 3 lopen we naar LimaPampa, een pleintje, waar we in het busje stappen. Dit busje wordt altijd helemaal volgepropt met mensen. En als je denkt, nu is het busje wel vol genoeg dan kunnen er altijd nog weer mensen bij. Waarom zou je geen gebruik maken van de ramen die open kunnen? Mensen kunnen daar toch half uithangen? Heb je weer een plekje vrij voor iemand anders. Heeeeel logisch! En enorm handig! En vooral enorm fijn!Na een half uurtje zijn we op onze bestemming en moeten we maken dat we uit dat busje komen. Alles gaat hier rustig en relaxed, maar die busjes... snel snel snel!!
Als we bij het project aankomen staat er vaak al kinderen te wachten. Het is hier in Peru de gewoonte dat je bij een begoeting iemand een kus op de wang geeft. Dat doen die kinderen dus ook en daarbij worden we begroet met ´Buenas tardes profesora´. Leuk om zo begroet te worden! Vooral als een kind een enorme snotterbel aan z´n neus heeft hangen..´Hola profesora, buenas tardes´ en smak een snotterbel aan je wang! Van drie tot vijfà zeshelpen we de kinderen en/ of spelen we met de kinderen.
Zo gaat het van maandag tot en met donderdag, de vrijdag is altijd anders. Dan is het tijd voor activiteiten (veel kinderen hebben dan geen of weinig huiswerk). Afgelopen vrijdag hebben we de groep opgeslitst in drie. Oer Hollandse spelletjes als Ballon-kapot-trappertje, ei-lepellopen enzaklopen kwamen voorbij en daarnaastkonden de kinderen eenleeuwenmasker maken. Een erg leuke middag en de kids hebben genoten.
Het project duurt vier weken, dus we hebben nu nog drie weken te gaan. Profesora Luz is er vandaag niet dus eens kijken of we die kido´s een beetje in toom kunnen houden.
Hier is het nu tijd voor een heerlijk Nederlands broodje kaas met een beker melk (dat missen we echt niet hoor! pff...). Tot een keer! Hasta luego!
Saludos!!
Twee weken, vier culturen!
Allereerst... Alle tukkers VAN HARTE GEFELICITEERD! Kampioenen! We hebben het natuurlijk op de voet gevolgd en al vantevoren ons feestje gevierd... We waren inderdaad zeker van de zaak!
Om op de kortevraag ´hoest?´ te reageren: Met ons gaat het uitstekend! We hebben de afgelopen weken weer erg veel meegemaakt, we zullen proberen het dit keer kort te houden (muy, muy difícil). Wat vonden we het leuk om naar het noorden te reizen, we keken er naar uit! Het boeken van een busreis naar Salta was niet zo moeilijk, maar de reis (18 uur!) was daarentegen... erg zwaar. Best leuk hoor, zitten tussen alle locals, maar (komt ie weer) DIE LUCHT! Kotsende kinderen, een krijsend kind dat het 18 uur volhield (best knap) en een hitte... Er was natuurlijk bijna geen geklaag en gezucht vanaf de stoelen 44 en 45 te horen. We waren erg gelukkig toen we ´s ochtends in het prachtige Salta aankwamen. Een hele mooie stad met een gezellig centrum, mooie kerken en andere gebouwen. Het weer was bijzonder aangenaam en eindelijk konden de korte broeken de tas weer uit. De omgeving van Salta is ook erg mooi, dus we hebben een dagtour met eenechte 4x4 gemaakt. We hadden ons voorbereid op een oud barrel, dus de chauffeurmoest lachen om onze verraste gezichten. We reden door prachtige canyons met grotten die gevormd zijn door water dat er lang geleden door stroomde. De grotten kleurden mooi rood, door de zon werd dit soms nog feller. De bergen hadden ook veel verschillende kleuren, dat komt door de grondstoffen die erin zitten, bijvoorbeeld ijzer en lood. Heel erg mooi om te zien en er werden weer veel foto´s genomen.Tijdens deze tourwas ook een aantal bezoekjes aan bodega´smogelijk en dat vonden we natuurlijk helemaal niet erg. Cafayte, het dorp waar we de wijn proefden staat bekend om de witte wijn en die vonden we eigenlijk nog lekkerder dan de rode in Mendoza.Het einde van de tocht was een bezoek aan de ruines van Quilmes. De bewoners van dit dorp werden in de 17e eeuw door de Spanjaarden gedwongen om richting Buenos Aires te lopen. Het dorp bestaat nu alleen nog maar uit lage muurtjes en staat vol met gigantische cactussen. Het biermerk Quilmes is naar dit dorp vernoemd. We reden terug door de prachtige omgeving en genoten in Salta van een lekker pancho, een soort hotdog.
Door naar Bolivia, dus op weg naar de grensovergang. We werden in La Quiaca (nog in Argentinie) door de bus een eind voor het dorp gedropt, omdat er stakingen waren. Dus moesten we het laatste stuk lopen. Door de hoogte (3600 m) waren we hierdoor best snel buiten adem en nee, dat komt niet doordat onze conditie slecht is. We hebben hier een nachtje doorgebracht, om de volgende dag al lopende de grens te passeren. Dat was best bijzonder, vooral ook omdat we in Villazon, het dorpje in Bolivia, gelijk het gevoel hadden dat we in een heel ander land waren. We zagen de vrouwen met rokken, lange zwarte vlechten, hoedjes en uiteraard de mooie gekleurde kleden. Na zes uur wachten konden we de trein naar Uyuni pakken, een echte boemel (alleen dan iets langer dan een half uurtje richting Almelo). Midden in de nacht kwamen we in Uyuni aan en we hebben daar lekker in ons privékamertje geslapen. Omdat Uyuni in een droge omgeving ligt, wasde douchetijdvijf minuten. Gewoon ter informatie. In Uyuni staan nergens prijzen voor producten, dus wij weten zeker dat we voor alles ongeveer het dubbele hebben betaald. Maar ach, dan is het nog niks. Na een dagje rust met een marktbezoekje (waar we nogal denigrerend gringo´s werden genoemd) stapten we samen met een groepje Ieren en een Canadees meisje in een jeep om voor drie dagenrichting de bekende zoutvlaktes van Uyuni te gaan. Wit, witter, witst. Dat is eigenlijk de beste omschrijving voor deze vlaktes. Heel indrukwekkend om te zien en we hebben ons best gedaan om spectaculaire foto´s te maken, wat ons nog best tegenviel! Dag één werd geweldig afgesloten met onze groep, een van de Ieren zong nog een heel mooi,typisch Iers lied en dat schijnen ze alleen te doen als ze dronken zijn.De volgende morgen werden we verrast door een onthoofde lama (drank maakt meer kapot dan je lief is). Daarom bleven de Ieren de tweede dag ook vrij veel in de jeep zitten (I´m 100% not going out of this car!´). Geweldige kerels die heel zoetsappig en bloedserieus meezongen met Michael Bublé´s ´You´re my everything´. Dag twee was vooral veel rijden, maar wederom hadden we veel te kijken. Waaronder een vulkaanmet vulkanisch gesteente, meerdere lagunes, flamingo´s en woestijnzand.Inmiddels zaten we op meer dan 4000 meter hoogte, dus ´s nachts was hetverrevan tropisch warm! De derde dag moesten we vroeg op, want we gingen meerder geisers bekijken. Ook was een bezoekje en een plons in een hotspring gepland en dat was echt enorm fijn op de vroege ochtend! Eindelijk konden we weer helemaal schoonweken, wantde douches waren niet inbegrepenbij de tour. Wel een beetje zielig voor de andere mensen in het water... Hierna werden we op een andere bus gezet, op weg naar San Pedro de Atacama, back in Chili!
San Pedro de Atacama ligt midden in de woestijn en hier mochten we maar liefst zeven minuten douchen (huh?!). De eerste avond ging Marleen hier een gevecht aan met een blikje tonijn, dat gevecht verloor ze helaas jammerlijk... De Belggggggische dokter Coen dacht dat erhechtingen nodig waren en bijMarleen - held opsokken - Heikenssprongen de tranenin de ogen... HECHTINGEN??! Dat betekent ook spuiten! Gelukkig kwam er een Chileense dokteres die het ´sneetje´(dat was het eigenlijk gewoon) mooi dicht kon lijmen. Nou ja, spectaculair was het. De pasta met tonijn was trouwens heerlijk. Ookin San Pedrowas het prachtig weer en er was van alles te bezichtigen maar wij kozen ervoor om te gaan sandboarden! Wederom werd er een fietsje gehuurd en met het sandboard op onze rug gingen we in de brandende zon op weg naar de Valle de Muerte. Dit was echt heel erg gaaf, op een gegeven moment waren we zelfs helemaal alleen in de grote woestijn, a la Dakar (alleen dan met sandboard i.p.v. een auto, maar dan heb je in ieder geval geen kans op motorpech). Als we na een klim bovenop stonden (nee, hier zijn nog stoeltjesliften gebouwd) hadden we uitzicht op een aantal vulkanen en heel veel zand. Dat klinkt heel saai en zanderig maar het was echt heel bijzonder. Aangezien we dachten dat we te weinig tijd hadden, gingen we dezelfde dag nog verder naar Iquique, een bekende surfersbadplaats in het noorden van Chili. Hier zouden we onze surfskills wel even gaan verbeteren, helaas werkte de zee niet echt mee. Dus moeten we dit uitstellen tot Brazilie! In plaats van surfen hebben we de zeeen van tijd die we uiteindelijk hadden besteed aan taxfree-shoppen, een bezoekje aan een supermoderne bioscoop (á la Cinestar) en door de stad lopen. Na drie dagen van niets doen gingen we op weg naar Cuzco...
Hier hebben we anderhalve dag over gedaan,waardoor we koninginnedag groots hebben gevierd met een heus surprise-ei en het zingen van het Wilhelmus tijdens het inladen van de backpacks. Op een oergezellig busstation moesten we zeven uur wachten, dus jullie begrijpen wel dat we inmiddels ware meesteressen zijn in YAHTZEE! Voor tips over dit oerhollandse spel, plaats een reactie! Toen we de bus instapten, was het voor ons gelijk duidelijk dat we weer eens de beste bus hadden gekozen... Een of andere heilige met flikkerlichtjes naast de chauffeur belooft al niet veel goeds, maar als er bij de eerste politiecontrole al wordt gezegd dat iedereen de gordels om moet hebben kunnen wij alleen maar zeggen: Wat er ook gebeurt, altijd blijven lachen! De reis viel gelukkig heel erg mee en wederom konden we merken dat we in een ander land waren aangekomen. De omgeving, de mensen, alles is totaal weer anders. Een voorbeeld: Onderweg stapte er ergens een oud vrouwtje met zo´n mooie gekleurde doek op haar rug en we waren benieuwd wat daar weer in zat. Gelukkig maakte ze de doek naast onze stoelen open en konden we meekijken hoe ze met een hakmes een complete gebraden koe in stukken hakte en samen met twee warme aardappels in een plastic zakje als lekkernij verkocht. Ons werd ook iets aangeboden, maar we hebben daarvoor bedankt, wij hadden nog crackers. Voor de geinteresseerden, we hebben inmiddels 236 pakjes met verschillende soorten crackers op. Een top 5 van beste crackers volgt nog. De omgeving doet ons al heel erg denken aan de foto´s die we hebben gezien van Machu Picchu, de bergen zijn heel erg groen. In Cuzco werden wevan het busstation gehaald door Neto, onze hermano (broer). Thuis werden we opgevangen dooronze enthousiaste moeder Dina, de rustige vader Ernesto en de vrolijke hermana Jamil. Erg leuk gezin met een erg leuk huis. Hier kunnen we ons wel twee weken vermaken. We verblijven vijf weken in Cuzco. De stad is heel erg mooi met oude kerken en gebouwen.De vruchtensapjes, brownies, broodjes én rijst smaken ons goed. Gisteren zijn we begonnen met de eerste Spaanse les en het duizeltons van de werkwoorden.
Er is vast heel veel dat we vergeten zijn, en ´kort´ is wederom niet gelukt... We moeten nu stoppen, want we moeten huiswerk maken en onze moeder heeft het eten klaar.
Liefs ons!
P.s. We hebben hier al veel ´Grenzeloos Verliefd-stelletjes´ gezien, maar we zijn niet van plan ons daarbij aan te sluiten. Lieve mensen die Peruanen (echt!) maar echte hunks... neuh.
Weken van uitersten: Van Puerto Natales tot Mendoza
En daar zijn we weer! Na al onze belevenissen lijkt het ons wel weer tijd voor een update!
Weten jullie nog dat we vertelden over wildplassen en bospoepen? Nou, zo ruig werd het niet, maar spectaculair was het wel! We hebben namelijk een trekking van vier dagen door nationaal park Torres del Paine gemaakt. Met een grote backpack op onze rug hebben we heel wat kilometers afgelegd. We maakten de tocht met Abi, een Engels meisje dat in Nederland geboren is. Niet alleen omdat dat gezellig was, maar ook omdat we zo met ons drieën in een tentje konden slapen! De trekking zag er in het ´kort´ zo uit:
De eerste dag was relatief makkelijk. We werden tegen7.30u opgehaald en tegen 12 uur bracht de catamaran ons naar de westkant van het park. Hier begon onze trekking, want we moesten twee uur mét backpack (tent, slaapzak, matje, voedsel) naar onze eerste camping Italiano lopen. Omdat we dachten dat het ging onweren hebben we daar gelijk ons tentje opgezet. Op zich wel gek, onweer, bij een strakblauwe lucht, maar als ervaren kampeerders weten wij dat je beter het zekere voor het onzekere kunt nemen. Later bleek dat het gedonder van de gletsjer in de vallei verderop kwam... Omdat we veel verhalen hadden gehoord over hongerige en agressieve muizen,hingen we elke avond ons voedsel in tassen aan de bomen. Erg grappig als je net in je slaapzak ligt en er iemand panisch begint te roepen dat er nog een snoeppapiertje in de tent ligt. Zucht... Slaapzak uit, schoenen aan, tent uit, tas uit de boom, enz... En dat gebeurde elke avond, gewoon om de spanning erin te houden. De tweede dag hebben we een tocht door de Franse Vallei gemaakt, waarbij we uitzicht hadden op grote rotspartijen en de gletsjer (met zijn gedonder). Na 4,5 uur wandelen hebben we ons tentje afgebroken en zijn we, wederom met grote backpack, in twee uur naar het volgende kamp Cuernos gelopen. Torres del Paine staat bekend om zijn vier seizoenen in een dag, en dat hebben we toen gemerkt! Na zonneschijn kwam regen en harde wind. Bij aankomst op Cuernos regende en waaide het zo hard dat we onze tent niet konden opzetten. Gelukkig was daar Hugh, onze Amerikaanse vriend (´Hey Hollandaisers!´) die even een picknicktafel opzij zette zodat we onder een boom konden kamperen. Deze picknicktafel hebben we later overigens nog gebruikt als windscherm, hoe inventief is dat! Bij het kamp was een refugio, dus we konden ´s avonds heerlijk opwarmen. Het was fijn om op de derde dag wakker te worden op dezelfde plek en ín onze tent, dus we konden onze tent weer inpakken en aan de lange tocht naar het volgende kamp beginnen. Het was een mooie, maar soms zware tocht waarbij we voornamelijk moesten klimmen. Van vals plat tot een stijging van 40%, maar we konden het allemaal aan!Het laatste uur waren weer een beetje klaar mee, dus toen kwam onze mp3 tevoorschijn. We kwamen allemaal mensen tegen die vrolijk aan het dalen waren en die werden vooral door Marleen met een boos gezicht begroet. Het was prachtig weer, dus aangekomen bij kamp Torres besloten we ook het laatste stuk naar de top, het hoogtepunt, de Torres te maken. Deze helse klim van 45 minuten was zeker de moeite waard want we hadden een prachtig uitzicht met een blauwe hemel. We kropen daarna maar snel in onze slaapzak, want de temperatuur lag om en nabij het vriespunt. Om 6.30u ging vervolgens de wekker weer, omdat we de Torres ook nog eens bij zonsopkomst wilden zien (gek als we zijn). Gelukkig waren we op tijd, dus we konden genieten van rode bergketens, las Torres Rojas . Op deze top hebben we genoten van ons zelfgemaakte ontbijtje, samen met drie andere lotgenoten. Erg gezellig en vooral ook eenbijzonder moment! Vanaf dat moment was het voor ons alleen nog maar dalen en natuurlijk waren wij toen de hikers die met een big smile de berg afwandelden!
Na vier dagen bikkelen (we zagen eruit als vogelverschrikkers) kwamen we weer aan bij het hostel. We hadden eigenlijk een groot ontvangst verwacht met champagne, bitterballen, chips, chocola enz., maar helaas, niets van dat alles... We moesten daarom ons eigen overwinningsfeest vieren! Dat is zeker gelukt.
Na deze lichamelijk inspanning was het tijd voor rust... En uitrusten deden we op een ferry, de Navimag. Het is dus eigenlijk een vrachtschip dat van alles vervoert, bijvoorbeeld ladingen koeien. De ferry vertrok vanuit Puerto Natales om in vier dagen naar Puerto Montt te varen. De tocht was erg relaxed. De dagen bestonden vooral uit eten, lezen, spelletjes doen, eten, lezen, kletsen, eten, film kijken en slapen. We ontmoetten veel leuke mensen en we hadden constant uitzicht over mooie fjorden, kanalen ook nog een gedeelte over open zee, mét walvissen! Op de ´bonte avond´ hebben we nog even het dansen op Zuid-Amerikaanse muziek geoefend. Een erg leuke en gezellige week!
In Puerto Montt hebben we de bus naar Osorno gepakt omdat we daar een vulkaan wilden bekijken. Hier was een trekking voor nodig en daar hadden we eigenlijk geen zin in... Het hostel was ook nog eens vies (hier worden we niet vrolijk van) dus we zijn maar snel naar Bariloche in Argentinië gegaan. Bariloche is dé chocoladestad dus we keken hier erg naar uit! De chocola was inderdaad geweldig, maar de omgeving was dat ook. We hebben een fiets gehuurd en wat bergjes beklommen (de Alpe d´Huez is er niets bij), waarbij we mooie uitzichten hadden op de bergketens en vele meren. Daarna hadden we natuurlijk chocola verdiend, je had ons moeten zien bij het kiezen en eten van de chocola... Twinkelende oogjes en een eeuwige glimlach! Om in actie te blijven hebben we in El Bolson, een hippiedorp verderop, geparaglide. We werden met een enorm barrel opgehaald en we vroegen ons af wat dat zou zeggen over de verdere uitrusting... Toen we Jannekes pak met enorme scheur zagen wisten we het allemaal niet zo goed. Maar met prachtige jaren ´80 pakkies á la Wham! sprongen we uiteindelijk dapper de lucht in, waarbij Marleen nog spectaculair een bosje meenam. Ook moest ze veel rondjes draaien in de lucht om uit een wolk te blijven, waarbij ze soms toch écht haar ogen dicht moest doen. Janneke had een uitstekende vlucht zonder turbulentie.Fantastisch om te doen, free as a bird (zelfs met je ogen dicht).
Met pijn in ons hart namen we afscheid van Bariloche (weliswaar met grote tas chocolade) en gingen we op weg naar Mendoza. Deze stad ligt middenin de belangrijkste wijnstreek van Argentinië en een wijntour konden we dus niet overslaan. Op onze fietsjes gingen we langs verschillende bodega´s en konden we verschillende wijnen proeven. We aten van een Argentijnse barbecue (jaja Judith) en Janneke kan haar geluk niet op met het vlees! Gelukkig was er ook een olijffabriekje, met knoflook dus ook Marleen was erg in haar nopjes;). Na dit wijnavontuur waren we toe aan een wateravontuur: Raften! Met prachtig weer hebben we in nogal koud water geraft. Het water staat nu niet heel hoog, maar onze ´gids´ maakte er een leuke tocht van!Na een zwempartijtje werd Janneke in de boot getrokken, waarbij ze er aan de andere kant gewoon net zo hard weer uitviel.Hilariteit alom!
Nu is het onze derde dag in Mendoza en we gaan waarschijnlijk morgen verder naar het noorden. Het wordt steeds iets warmer en daar zijn we natuurlijk erg blijmee! Over twee weken moeten we in Cuzco zijn voor het vrijwilligerswerk dus daar reizen we nu naartoe. Het is trouwens erg leuk om jullie reacties te lezen!
Saludo de las chicas Holandesas!
Marleen en Janneke op zoek naar ijs, bergen en chocolade..
Hola amigos!
Laten we beginnen waar we geeindigd zijn; Ushuaia. Vanuit ons kamertje hadden we uitzicht op de haven waar schepen naar Antartica vertrokken en waar grote zeilschepen aanmeerden, o.a. een uit Nederland. De eerste dag (18 maart)trokken we gelijk onze stoute bergschoenen aan om een'kleine' wandeling te maken naar de gletsjer Glaciar Martial. Op de weg naar boven zagen we taxibusjes met zwaaiende mensen langskomen en natuurlijk moesten wij daar hard om lachen, want wie gaat er nu naar boven met de bus? Wij natuurlijk niet, maar later kwamen we er achter dat de route naar de gletsjer toch best ver was. We kondennog een stoeltjesliftje nemen, maar dat hebben we niet gedaan. Het was af en toe best pittig met een hongerklopje hier en daar, maar nadat we deze hadden weggewerkt konden we alles aan. Het uitzicht over Ushuaia, de bergen en het Beaglekanaalwas prachtig. De gletsjer klein, maar voor een eerste wandeling was het erg mooi! Op de terugweg naar beneden waren we toch wel een beetje jaloers op de dik ingepakte mensen die we tijdens de weg naar boven uitgelachen hadden. Wie draagt er nu een muts en handschoenen? Wij liepen bijna in ons t-shirt omdat we het zo warm hadden, maar bij een afdaling kun je ze blijkbaar toch goed gebruiken.
De volgende dag gingen we naar het nationaal park 'Tierra del Fuego' en daar gaan we nu heel spectaculair over vertellen. Het was PRACHTIG weer! De bergen weerspiegelden in het water, de lucht had allerlei verschillende kleuren blauw, het water was helder en misschien nog wel blauwer dan de lucht. We zagen schitterende vogels, grandioze vissen, wilde paarden en roofvogels van ongeveer een halve meter.. In een woord: GE-WEL-DIG! Later hierover meer...
De zondag hierna was gepland als rustdag, maar werd een enerverend dagje. Jannekes fototoestel is in het hostel gestolen en een bezoekje aan het politiebureau was dus noodzakelijk. We werden netjes ontvangen en in een hokje met een politieagent gezet, daar werktede agentde aangifte verder uit. Ondertussen kwamen allerlei politieagenten even om het hoekje kijken, want twee dames uit Holland: SENSATIE!! Toen de agent zei: 'Most important question ...', dachten wij dat hij naar de verdachte zou vragen (schoonmaakster!), maar hij kwam met'Are you single or married?'. Je bent een Argentijnse man of je bent het niet!
Gelijk maar een nieuw toestel gekocht zodat we niet alleen met spectaculaire verhalenkomen :).
Op 21 maart kwamen we na een busreis van 21uur durende reis aan in El Calafate. Tijdens deze reis moesten we weer de Chileens-Argentijnse grens passeren, wat dit keer erg snel ging. Ook moesten we een klein stukje op een pont, waar Commersonsdolfijnen ons kwamen vergezellen. De eerste dag hebben we flamingo's gespot die op ongeveer 3 km afstand stonden, dus we moesten maar geloven dat die roze stipjes echt flamingo's waren. Spectaculairder was de volgende dag: de Perito Moreno gletsjer! Deze gletsjer is 30km lang en 5 km breed. Jah, het drong bij ons ook pas na enkele seconden door dat 30 km de afstand tussen Den Ham en Hengelo is!! Echt ENORM, ENORM mooi! De gletsjer steekt 40 tot 60 meter boven het water uit en er vallen steeds stukken ijs in het water wat een donderend geluid geeft, alsof het onweert. Het ijs is echt knalblauw en het lijkt op kristal zoals dat bij sommige mensen in de glazen vitrinekaststaat (Je weet wel, die ze dagelijks met een plumeau schoonmaken). Alleen de gletser is dan echt heeel mooi! Check de foto's!
Dezelfde avond vertrokken we naar El Chalten, HET hikersparadijs. Hier is namelijk een park 'Los Glaciares' met verschillende gletsjers en enorm hoge bergen. Zoals jullie wel weten doen wij niets anders dan de Lemelerberg bewandelen, maar dat is een molshoop vergeleken met de bergen hier. De eerste dagen was het bewolkt, maar tijdens onze dagtochten konden wewel genieten van de vallei en de uitzichten. De laatste dag was het helder en hadden we vanuit ons hostel een mooi uitzicht op de Fitz Roy (onze Frits) en Cerro Torre, waar we naar toe zijn gewandeld. Vanuit El Chalten hebben we ook een icetrekking gemaakt over de gletsjer Viedma. Hier kregen we 'ijzertjes' onder en konden we lekker stappen in het ijs. Het was een schitterende dag met als hoogtepunt toch wel de Baileys-on-the-gletsjer-rocks die we midden op het ijs van de gidsen kregen!
Inmiddels Argentinie verlaten en ons tweede Zuid-Amerikaanse land ingegaan; Chili, Puerto Natales. We verblijven nu wederom in een leuk hostel gerund door twee Amerikaanse kerels. We zijn ons aan het voorbereiden op een heuse hike waarbij we moeten wildplassen en bospoepen (maar dat laatste weten we nog niet helemaal zeker). Volgende week maandag (tweede Paasdag) vertrekken we met een containerschip, speciaal voor onze backpacktas, van Puerto Natales naar Puerto Mont. We kijken er erg naar uit!
Als je je afvraagt, waar blijft de chocolade, dat is nu net het probleem. We zijn nog bezig met onze zoektocht echt lekkere chocola...Als het goed is moet Bariloche het walhalla zijn, dus daar is onze hoop op gevestigd! Verdergenieten we hier enorm en de tijd gaat snel, we zijn al een maand weg!We hebben er gelukkig nog vier te gaan!
Veel liefs van ons!
P.s. Voor wat extra foto's van pinguins, zeeleeuwen enandere Patagonische bijzonderheden,kijk even bij de foto's van de blog hiervoor!