En daar zijn we weer! Na al onze belevenissen lijkt het ons wel weer tijd voor een update!

Weten jullie nog dat we vertelden over wildplassen en bospoepen? Nou, zo ruig werd het niet, maar spectaculair was het wel! We hebben namelijk een trekking van vier dagen door nationaal park Torres del Paine gemaakt. Met een grote backpack op onze rug hebben we heel wat kilometers afgelegd. We maakten de tocht met Abi, een Engels meisje dat in Nederland geboren is. Niet alleen omdat dat gezellig was, maar ook omdat we zo met ons drieën in een tentje konden slapen! De trekking zag er in het ´kort´ zo uit:

De eerste dag was relatief makkelijk. We werden tegen7.30u opgehaald en tegen 12 uur bracht de catamaran ons naar de westkant van het park. Hier begon onze trekking, want we moesten twee uur mét backpack (tent, slaapzak, matje, voedsel) naar onze eerste camping Italiano lopen. Omdat we dachten dat het ging onweren hebben we daar gelijk ons tentje opgezet. Op zich wel gek, onweer, bij een strakblauwe lucht, maar als ervaren kampeerders weten wij dat je beter het zekere voor het onzekere kunt nemen. Later bleek dat het gedonder van de gletsjer in de vallei verderop kwam... Omdat we veel verhalen hadden gehoord over hongerige en agressieve muizen,hingen we elke avond ons voedsel in tassen aan de bomen. Erg grappig als je net in je slaapzak ligt en er iemand panisch begint te roepen dat er nog een snoeppapiertje in de tent ligt. Zucht... Slaapzak uit, schoenen aan, tent uit, tas uit de boom, enz... En dat gebeurde elke avond, gewoon om de spanning erin te houden. De tweede dag hebben we een tocht door de Franse Vallei gemaakt, waarbij we uitzicht hadden op grote rotspartijen en de gletsjer (met zijn gedonder). Na 4,5 uur wandelen hebben we ons tentje afgebroken en zijn we, wederom met grote backpack, in twee uur naar het volgende kamp Cuernos gelopen. Torres del Paine staat bekend om zijn vier seizoenen in een dag, en dat hebben we toen gemerkt! Na zonneschijn kwam regen en harde wind. Bij aankomst op Cuernos regende en waaide het zo hard dat we onze tent niet konden opzetten. Gelukkig was daar Hugh, onze Amerikaanse vriend (´Hey Hollandaisers!´) die even een picknicktafel opzij zette zodat we onder een boom konden kamperen. Deze picknicktafel hebben we later overigens nog gebruikt als windscherm, hoe inventief is dat! Bij het kamp was een refugio, dus we konden ´s avonds heerlijk opwarmen. Het was fijn om op de derde dag wakker te worden op dezelfde plek en ín onze tent, dus we konden onze tent weer inpakken en aan de lange tocht naar het volgende kamp beginnen. Het was een mooie, maar soms zware tocht waarbij we voornamelijk moesten klimmen. Van vals plat tot een stijging van 40%, maar we konden het allemaal aan!Het laatste uur waren weer een beetje klaar mee, dus toen kwam onze mp3 tevoorschijn. We kwamen allemaal mensen tegen die vrolijk aan het dalen waren en die werden vooral door Marleen met een boos gezicht begroet. Het was prachtig weer, dus aangekomen bij kamp Torres besloten we ook het laatste stuk naar de top, het hoogtepunt, de Torres te maken. Deze helse klim van 45 minuten was zeker de moeite waard want we hadden een prachtig uitzicht met een blauwe hemel. We kropen daarna maar snel in onze slaapzak, want de temperatuur lag om en nabij het vriespunt. Om 6.30u ging vervolgens de wekker weer, omdat we de Torres ook nog eens bij zonsopkomst wilden zien (gek als we zijn). Gelukkig waren we op tijd, dus we konden genieten van rode bergketens, las Torres Rojas . Op deze top hebben we genoten van ons zelfgemaakte ontbijtje, samen met drie andere lotgenoten. Erg gezellig en vooral ook eenbijzonder moment! Vanaf dat moment was het voor ons alleen nog maar dalen en natuurlijk waren wij toen de hikers die met een big smile de berg afwandelden!

Na vier dagen bikkelen (we zagen eruit als vogelverschrikkers) kwamen we weer aan bij het hostel. We hadden eigenlijk een groot ontvangst verwacht met champagne, bitterballen, chips, chocola enz., maar helaas, niets van dat alles... We moesten daarom ons eigen overwinningsfeest vieren! Dat is zeker gelukt.

Na deze lichamelijk inspanning was het tijd voor rust... En uitrusten deden we op een ferry, de Navimag. Het is dus eigenlijk een vrachtschip dat van alles vervoert, bijvoorbeeld ladingen koeien. De ferry vertrok vanuit Puerto Natales om in vier dagen naar Puerto Montt te varen. De tocht was erg relaxed. De dagen bestonden vooral uit eten, lezen, spelletjes doen, eten, lezen, kletsen, eten, film kijken en slapen. We ontmoetten veel leuke mensen en we hadden constant uitzicht over mooie fjorden, kanalen ook nog een gedeelte over open zee, mét walvissen! Op de ´bonte avond´ hebben we nog even het dansen op Zuid-Amerikaanse muziek geoefend. Een erg leuke en gezellige week!

In Puerto Montt hebben we de bus naar Osorno gepakt omdat we daar een vulkaan wilden bekijken. Hier was een trekking voor nodig en daar hadden we eigenlijk geen zin in... Het hostel was ook nog eens vies (hier worden we niet vrolijk van) dus we zijn maar snel naar Bariloche in Argentinië gegaan. Bariloche is dé chocoladestad dus we keken hier erg naar uit! De chocola was inderdaad geweldig, maar de omgeving was dat ook. We hebben een fiets gehuurd en wat bergjes beklommen (de Alpe d´Huez is er niets bij), waarbij we mooie uitzichten hadden op de bergketens en vele meren. Daarna hadden we natuurlijk chocola verdiend, je had ons moeten zien bij het kiezen en eten van de chocola... Twinkelende oogjes en een eeuwige glimlach! Om in actie te blijven hebben we in El Bolson, een hippiedorp verderop, geparaglide. We werden met een enorm barrel opgehaald en we vroegen ons af wat dat zou zeggen over de verdere uitrusting... Toen we Jannekes pak met enorme scheur zagen wisten we het allemaal niet zo goed. Maar met prachtige jaren ´80 pakkies á la Wham! sprongen we uiteindelijk dapper de lucht in, waarbij Marleen nog spectaculair een bosje meenam. Ook moest ze veel rondjes draaien in de lucht om uit een wolk te blijven, waarbij ze soms toch écht haar ogen dicht moest doen. Janneke had een uitstekende vlucht zonder turbulentie.Fantastisch om te doen, free as a bird (zelfs met je ogen dicht).

Met pijn in ons hart namen we afscheid van Bariloche (weliswaar met grote tas chocolade) en gingen we op weg naar Mendoza. Deze stad ligt middenin de belangrijkste wijnstreek van Argentinië en een wijntour konden we dus niet overslaan. Op onze fietsjes gingen we langs verschillende bodega´s en konden we verschillende wijnen proeven. We aten van een Argentijnse barbecue (jaja Judith) en Janneke kan haar geluk niet op met het vlees! Gelukkig was er ook een olijffabriekje, met knoflook dus ook Marleen was erg in haar nopjes;). Na dit wijnavontuur waren we toe aan een wateravontuur: Raften! Met prachtig weer hebben we in nogal koud water geraft. Het water staat nu niet heel hoog, maar onze ´gids´ maakte er een leuke tocht van!Na een zwempartijtje werd Janneke in de boot getrokken, waarbij ze er aan de andere kant gewoon net zo hard weer uitviel.Hilariteit alom!

Nu is het onze derde dag in Mendoza en we gaan waarschijnlijk morgen verder naar het noorden. Het wordt steeds iets warmer en daar zijn we natuurlijk erg blijmee! Over twee weken moeten we in Cuzco zijn voor het vrijwilligerswerk dus daar reizen we nu naartoe. Het is trouwens erg leuk om jullie reacties te lezen!

Saludo de las chicas Holandesas!