16 juni alweer??! Men... de tijd gaan echt snel! Bereid je vast voor op een boekwerk... Zet je leesbril maar vast op!

Na bijnazes weken genoten te hebben in Qosqo, de Incanaam voor Cuzco, ´moesten´ we weer verder trekken... Metpijnin ons hart en met tranen in onze ogen boekten we een bus naar Arequipa, een stad met meer dan een miljoen inwoners ten zuiden van Cuzco.

Devijf weken in Cuzco en de week wandelen naar Machu Picchu waren voor ons echt geweldig! Het was heel fijn om een eigen plek, bed,keuken, badkamer én een ´eigen´ stad te hebben. We voelden ons al niet eens meer toeristen alstientallen dames en heren ons tours en massages aanboden: ´Kunnen jullie dan niet zien dat wij alvolledigingeburgerd zijn?´.Door alle leuke dingen die we deden vloog de tijd. We hadden natuurlijk elke dag het project waar we met plezier naar toe gingen, maar ook de culturele activiteiten (bezoeken van véél ruïnes waaronder Tipon en Sacsayhuaman), wandelen door de stad, een boekje lezenop plaza San Blas en het stappen met onze vriendinnen hier waren MUY BONITO! We kunnen na vele dagen eindelijk de salsa bekijken met onze mond dicht en zonder kwijlbakje, helaas lukt het ons nog steeds niet de Peruanen eruit te dansen... Wel kunnen we op ´Son latinos´ (check Youtube) laten zien hoe goed we vaststaande pasjes kunnen onthouden! De cursus voor deze dans begint op 1 augustus aan Ommerweg 59, in de schuur. Inschrijven graag via de mail.

De dagen op het project waren vaak leuk, de leukste dagen waren toch echt de vrijdagen. Op deze dagen konden we helemaal los gaan met eigen bedachte activiteiten en daarom kon profesora Luz haar bingo in de kast laten staan. Oude bekenden, Nicolas, Lotte en Koen,die we ontmoet hadden op de Navimag zijn op zo´n vrijdag met ons mee gegaan en ook zij konden genieten van enthousiaste kinderen, kussen op hun wangenen op de terugweg een overvol busje. Op die dag bedacht ook een knappe Peruaan dat ie in zo´n busje wel eens zijn hand in Marleens broekzak kon steken, je weet nooit wat die gringo in haar zak heeft! Maar naast een (volgesnoven) zakdoekjeviel er voor hem helaas niets te halen... De laatste vrijdag van het project was geweldig! Het beschilderen van een eigen t-shirt was de activiteit van de dag, de kinderen waren erg fanatiek en maakten mooie kunstwerken van hun én onze shirts! Onze bekladderde shirts zitten veilig onder in onze tas en verdienen een mooi plekje bij thuiskomst... Tot slot konden we de kinderen verblijden met tandenborstels, tandpasta en een potje Nivea creme. Daarbijhebben we ook maar even uitgelegd waar alles voor dient (dat ze niet hun sandaaltjes met de borstels gaan poetsen...). Na de groepsfoto was het echt tijd om afscheid te nemen en dat ging uiteraard gepaard met enkele traantjes. Misschien hebben jullie de foto´s van onze laatste vrijdag op het project al gezien, zo niet, foto´s zeggen meer dan 1000 woorden, dus... check! De maand juni is een feestmaand in Cuzco en het gefeest begon voor ons met een concert. We hadden vantevoren kaartjes gekocht, desondanks moesten we in een ongeveer kilometerlange rij gaan staan... Na wat telefoontjes met ons zusje Jamil konden we op een of andere gekke Peruaanse manier via een andere kant, heel gemakkelijk naar binnen.. Da´s Peru. Leuk om mee te maken! Verder hebben we op het grote Plaza de Armas een enorme processie gezien, dat was op drie juni. Het hele plein stond vol met mensen uit allerlei omringende dorpen en er werden allerlei beelden van heiligen rond het plein gedragen. Veel pracht en praal, veel orkesten en veel bier (voor de Peruanen, niet voor ons uiteraard. Siempre solo agua). We zagen grote geluidsboxen voor kerken, rondspringende en dansende mensen,onze leraar Spaans (1,50 m o.i.d.) rondhuppelend met een houten kruis en rijen mensen die tegen de kerk plasten... Het kan allemaal op zo´n dag!

Na de vijf weken moesten we vertrekken uit ons appartement en gingen we weer met onze backpacks op pad. Mama Cusco ontving ons heel hartelijk (Hola mis amores!) en na een weekend daar, was het echt tijd voor Machu Picchu! Na de vele koude nachten in Cusco (echt... bibber de bibber) keken we uit naar warme nachten in de jungle! We kozen voor de Inca Jungle, die bestond uit één dag fietsen, twee dagen wandelen en een dag MP! We startten op 4200 meter hoogte en gingen vanaf daar op onze mountainbikes 2400 meter dalen... Met Jannekes woorden: ´Het was haagel´n van de berg!´ Geweldige uitzichten over de dalen en de wind door je haren maakten ons helemaal gelukkig.We hoefden immers niets te doen, alleen voor de haarspeldbochten moesten we de remmen flink inknijpen. Onze Filipijnse groepsgenote van ongeveer 1,40 m nam het remmen een beetje te letterlijk enkwam ongeveerdrie kwartier later de bergen af rollen. De tweede dag stond een lange wandeling van negen uur op hetprogramma en om alvast in de sfeer van het WK te komen, smeerde onzeguide Guido(a.k.a. Juanes)uiteen vrucht oranje sap op ons gezicht.Dit werd vroeger ook door de Inca´s gebruikt. Russ, onze geweldige Amerikaanse groepsgenoot (horen jullie het sarcasme?) kreeg de bijnaam ´Arroz´(rijst, haha...) Janneke ´la rubia´ en Marleen ´la crespa´. Amabel werd ´la chata´ genoemd. Tijdens deze wandeling moesten we veel klimmen en met de zon op onze hoofdjes was het soms best zwaar. Dat is nog lichtelijk uitgedrukt. Vooral Marleen heeft aan de gids duidelijk gemaakt dat klimmen niet haar hobby is en dat ze het nogal HAATTE. We hebben ook een stuk van de traditionele ´Camino del Incas´ gelopen, een smal pad langs een steile afgrond, heel indrukwekkend om te zien. Onderweg kwamen we Vincent en Elke tegen,dit Goorse stelhadden we ontmoet in El Chalten, Argentinië. Even ter informatie: Zij zijn een week teruggegaan naar Nederland om het kampioenschap van Twente mee te maken! Hulde! Na een uur of tien kwamen we aan in Santa Teresia en na een lekker (maar taai) stukkie alpaca (lamasoort) zochten we vroeg ons bed op. De volgende dag was een stuk lichter, maar alsnogzes uur wandelen. Zeiknat van het zweet (kats warm in de jungle) liepen we langs het spoor, wederom een mooie dag. ´s Avonds kwamen we aan in Aguas Calientes waar we beiden concluceerden geen stap meer te willen zetten.

En toen... kwam eindelijk de dag waar we lang naar uit hebben gekeken! Half vier opstaan, wie wil dat nu niet! Gelukkig was het niet voor niets, want we maakten de klim naar de Machu Picchu. We gingen zo vroeg weg omdat we een ticket wilden bemachtigen voor de Wayna Picchu, alleen de eerste 200 mogen deze berg op. De klim naar boven zou anderhalf uur duren, wij deden er (tromgeroffel...) 40 MINUTEN over! Horen we daar applaus?! In kolone, allemaal mensen met lampjes op hun hoofd, liepen we in stilte de honderden traptreden op. Totdat we hoorden: ´Kan dat niet wat sneller, Tukkers?´. Jawel, Vincent. Hij kon ons op deze speciale plek ook even vertellen wie de verkiezingen hebben gewonnen en we denkendat alle wandelaars daar nu wel weten wie Geert Wilders is. Om vijf uur waren we boven, wij waren helemaal zeiknat van het zweet en haddeneen hoofd als een biet, Vincent had nergens last van, want... hij had een zweethemd. Dat hebben we ongeveer 364 keer gehoord, dus zo´n ding zal wel handig zijn (ook voor de voetbal en volleybal ofzo). Om zes uur ging de poort open en vol verwachting liepen we naar binnen. We waren diep onder de indruk van alle wolken die er hingen, alles was wit! Gelukkig, toen we om tien uur de Wayna Picchu op mochten klaarde het op en hadden we een prachtig uitzicht over Machu Picchu! Een heel geweldige ervaring voor ons, we hebben een aantal uurtjes in de zon uitgekeken over de bergen en de diepe, diepe dalen. Eenmaal terug in Aguas Calientes bezochten we een hotspring om wat bij te komen, maar omdat we nog erg lang op de trein moesten wachten waren uiteindelijk echt helemaal kapot... ´s Nachts om drie uur waren we blij om Mama Cusco weer te zien!

Helaas betekende dit ook echt het einde van onze tijd in Cuzco, onze ´eigen´ stad. We moesten afscheid nemen van alle leuke mensen die we ontmoet hadden en waar we veel tijd mee hebben doorgebracht. Gelukkig wachtte Arequipa op ons maar toen we daar om half zes ´s ochtends aankwamen hadden we eigenlijk GEEN idee wat we daar wilden doen... Hoe werkt dat ook alweer, reizen??! We hadden nog niks uitgezocht en besloten maar, op de dolle pof, een tourtje te boeken naar de Colca Canyon. Vol trots kwam Marleen aan Janneke vertellen dat ze een tour had gevonden voor die dag, en wel om acht uur. We betaalden gelijk en vroegen toen maar eens wat de inhoud van de tour was... Lekker volgorde. Nou ja, gewoon ingestapt en maar kijken waar we uitkomen. We hadden de nachtbus gehad en we dommelden dus een ´beetje´ in. Toen de bus stopte ontwaakteMarleen, daarna keek ze Janneke met eenlama-achtig hoofd aan en ze vroeg: ´Waarom moew´n we druit dâ? Om die LAMA´S??!´ Janneke: ´Nee Marleen, aan de andere kant zijn een aantal grote vulkanen te zien!´. Dit voorval beschrijft misschien een beetjehoewij ons die dag gedragen hebben... De gids vroeg zich waarschijnlijk af wat er toch zo grappig aan deze tour was... Na deze enerverende dag kregen alskers op de taart nog een geweldige folkloredans te zien!GE-WEL-DIG. Devolgende dag kregenweuiteindelijk toch nog de Colca Canyon te zien,alleen de Grand Canyon is groter.Er vlogen vele condors en er stonden vele busjes langs de weg. Hetwas met stip de meest toeristische én vervelendste trip ooit (nou ja, of wij waren vervelend...).

Gelukkig had Vincent voor ons een plekje geregeld bij de baas van een hostel (het hostel was vol) en hadden wij een privétaxi die ons de volgende ochtend om HALF ZEVEN naar het echte hostel bracht om de wedstrijd Nederland - Denemarken te kijken! Hoogstaand was het niet, maar we hebben drie punten... We hebben nog een nachtje in het hostel geslapen, want met het zwembad, de hangmatten en de zon konden we dit echt niet laten... Het was vooral ook heel gezellig met Vincent en Elke!! (vincent-en-elke-around-the-world.reismee.nl) En als Tukkers onder elkaar moesten we natuurlijk op een voetbaldag een Nederlandse maaltijd nuttigen... Broccoli, bloemkool en gekookte aardappelen! Moeders, we vonden het écht heerlijk! (Mama Heikens, dat betekent niet dat Marleen bij thuiskomst dit wil eten...).

Nu zijn we in Puno, hier blijven we een nachtje om morgen naar Bolivia, Copacabana, te vertrekken. Hasta luego!

Veel liefs, ons

P.s. We hebben al een menu klaar voor wanneer we thuiskomen... We kunnen tegenwoordig niet meer stoppen met praten over bruin brood, hagelslag, (karne)melk, stokbrood, brie, knoflooksaus, satésaus, droge/zoete witte wijn, rosé, kipkerriesalade... En zo kunnen we nog wel even doorgaan... We gaan numaar weer eens bordje rijst met kip eten.