HOLLAND!!! HOLLAND!!! We staan gewoon in de finale! We hebben net de wedstrijd Nederland-Uruguay gekeken bij de Nederlandse high society in Santa Cruz. Wat een feest! Maar nu is de vraag, waar kijken wij in vredesnaam de finale? De Brink ligt niet helemaal in de buurt... Zijn er misschien sponsors die ons aan een enkeltje Rio de Janeiro kunnen helpen?

Na onze avonturen in Peru, begonnen we aan onze avonturen in Bolivia. Onze eerste indruk was nou niet bepaald denderend. Als echte gringo`s werden we genaaid bij het leven.. en dat zorgde voor onze eerste ruzie in het Spaans, dat bewijst dat ons Spaans echt wel verbeterd is. Na onze tijd in Arequipa gingen we naar Isla del Sol, een eiland in het Titicacameer. Dit eiland is het grootste en hoogste gelegen meer in de wereld, tenminste dat zeggen ze (4000 meter). Dit konden we merken aan onze ademhaling, toen we met onze backpacks heel wat treetjes moesten beklimmen. Het uitzicht vanuit ons hostel was super mooi en de wandeling die we de volgende dag hebben gemaakt van het zuiden naar het noorden van het eiland was ook leuk. Onderweg kwamen we hele kuddes met schapen, koeien, varkens en herders tegen. Uiteraard konden we weer het pad niet volgen en liepen we een avontuurlijke route door akkertjes, weilandjes en tuintjes. Ook de weg vragen kunnen we nu heel goed in het Spaans... Na dit letterlijke hoogtepunt vertrokken we naar La Paz. Van deze stad waren we niet echt onder de indruk, evenmin van ons hostel. Er waren nogal veel partypeople en zoals jullie weten houden we niet van feestjes. Gelukkig was het water warm en het eten goed, waren de bedden fijn en konden we er `s morgens om half acht voetbal kijken. Wat wil een mens nog meer?! In La Paz ontmoetten we eindelijk onze Veronique, de kleine Limburgse die met ons mee zou reizen door Bolivia. We boekten een vlucht naar Rurrenabaque en vandaaruit konden we een trip maken naar de Pampas, in de amazone van Bolivia. We vlogen met een klein vliegtuigje voor 20 man en landden op gras. In de Pampas hebben we genoten van het warme weer, de vele dieren (aapjes, paradijsvogels, capibara`s, alligators, piranha`s, zoetwaterdolfijnen, anaconda`s, u.s.w.). Een geweldige trip!! Voor Marleen was het hoogtepunt de dutjes in de hangmatten en haar dieptepunt een alligator op een halve meter afstand IN HET DONKER!! Voor Janneke was dit nou net het hoogtepunt, haar dieptepunt waren de malariatabletten want die hadden een goede werking op haar darmen. Wat Marleen ook minder leuk vond was het zwemmen tussen de dolfijnen (lees alligators), nadat ze drie minuten in het water lag en er een slang voorbij zwom riep ze hard `Nu is het genoeg!! Ik ga eruit!`, dit heeft ze nog een aantal keer moeten aanhoren van onze Zwitserse groepsgenoten. Verder hebben we op rubberen kaplaarzen door een moeras gelopen om anaconda`s te spotten en mochten we piranha`s vissen. Een groot succes voor Janneke want zij kon met een katvis naar de ecolodge gaan. Mede dankzij onze leuke groep waren het drie FANTASTISCHE dagen!!

Terug in La Paz hebben we een dagje uitgerust en de laatste groepswedstrijd van het Nederlands elftal gekeken in een Nederlands cafe waar we enorm fijne kroketten gegeten hebben. In La Paz kun je ook heel veel souvenirs kopen, dus we hebben hier even goed geoefend op het afdingen. Van al die gringoprijzen word je ook niet goed! Maar gelukkig hebben we al wel heel veel vrienden gemaakt: `Hola amiga, pase pase pase!` (kom binnen, kom binnen, kom binnen!).

Door naar Potosi, de hoogstgelegen stad van Bolivia (4060 meter). Deze stad is bekend om haar zilvermijnen, in vroegere tijden is hier heel wat zilver uit de grond gehaald. Er gaat zelfs een verhaal dat ze met al dat zilver een brug zouden kunnen bouwen van Potosi naar Spanje. Best handig voor de mensen met vliegangst. Die mijnen zouden wij ook wel even gaan bekijken, overal aan, helm en licht en op zoek naar de mijnwerkers die nog steeds uren onder de grond werken op zoek naar mineralen en zilver. Voordat we de mijn ingingen hebben we cadeautjes gekocht voor de mijnwerkers: cocabladeren, frisdrank en een staafje dynamiet. Van Veronique hoorden we dat ze hier erg blij mee waren. Misschien vraag je je af waarom we dit niet zelf gehoord hebben.. nu kunnen we een heel stoer verhaal ophangen dat we te groot waren en niet door de kleine stoffige gangen konden.. maar in werkelijkheid DURFDEN we niet verder. Onze kleine dappere met bronchitis gevelde Limburgse bleef twee uur onder de grond waarbij ze af en toe op handen en voeten door de mijn moest kruipen, HULDE! Wat we wel hebben gezien is de stad met mooie gebouwen en leuke straatjes.

Van Potosi met de dagbus door naar Sucre, ook wel de witte stad van Bolivia genoemd. Werkelijkwaar een prachtige stad. Koloniale gebouwen, prachtige omgeving en hele vriendelijke mensen. Wederom een stad met steile straatjes en een daarvan leidde ons naar cafe Mirador, waar we een schitterend uitzicht hadden over de stad en een zonsondergang.. romantisch met ons drietjes.
Ook hebben we hier een wandeling gemaakt door de Cordillera naar de grotschilderingen. Het leuke was dat we hier geen toeristen tegenkwamen, het minder leuke was dat we hierdoor geen toiletten tegenkwamen onderweg... Denk aan de malariatabletten ;). Een mooie hike zodat we `s avonds in de nachtbus naar Samaipata goed konden slapen. Naja goed.. 90% van de weg is zoals de weg naar Archem in slechtere tijden inclusief bochten en steile afgronden. Daar heeft Marleen niets van gezien, want zij moest 15 uur lang met dichtgeknepen ogen en uiterst geconcentreerd in dezelfde houding blijven zitten.. wat wil je als je al misselijk wordt van een ritje naar Hellendoorn! Tijdens deze rit kwamen we er maar weer eens achter dat Bolivianen niet kunnen antwoorden met: `Weet ik niet`, maar dat ze dan maar gewoon een antwoord verzinnen. Vandaar dat we twee keer dachten dat we Samaipata al voorbij waren, dankzij de buurvrouw van Veronique. Nadat we twee keer nogal agressief op de deur van de chauffeur hadden gebonkt, omdat we er per se in Samaipata uit wilden leefde de hele bus met ons mee.. en dat om half zeven `s ochtends!

Samaipata: droomdorpje! Er wonen drieduizend mensen en de sfeer is superrelaxed. We zijn hier op fietsen die door Waanders bij het oudijzer worden gezet de berg afgerold naar Las Cuevas, watervallen 20 km verderop. Onderweg werden we zoals vaak door veel mensen vriendelijk begroet en wij groetten vandaag extra vriendelijk terug want we versloegen die ochtend Brazilie. Deze wedstrijd zagen we in een klein cafeetje. Stel je voor: Drie hyperactieve, zenuwachtige meisjes gillend en schreeuwend tussen allemaal Bolivianen die duidelijk voor Brazilie waren.. Maar goed de watervallen waren niet superspectaculair maar we hebben er heerlijk in het zonnetje gezeten. Het leukste van de dag moest nu nog komen, want we moesten de bult weer op! En daar hadden we natuurlijk geen zin in... De beste oplossing is dan een truck aanhouden en de fietsen en onszelf erbovenop gooien. Wij vonden onszelf ware helden, maar de lokale bevolking was niet echt onder de indruk. Dat is ook niet gek, want half Bolivia reist op deze manier! De laatste dag met Veronique hebben we met de Nederlandse gids Maarten door het fernforest gewandeld. Een dichtbebost woud met vele varens en andere bijzondere bomen en planten. Ze hebben hier zelfs het kleinste plantje ter wereld, de oudste bomen, de grootste vogels, het hardste hardhout en tel daarbij het hoogste meer en de hoogste stad op en je begrijpt wel dat Bolivia dus het land van extremen is.´s Avonds moesten we helaas afscheid nemen van Veronique die naar het zuiden reist. Erg jammer, want het is erg handig zo`n stoere Hollandse die de Peruaanse en Boliviaanse mannen onder tafel lult;). Ons laatste dagje in Samaipata hebben we nog even lekker gewandeld (tuurlijk!) en daarna hebben onszelf beloond op een privezwembad,met als resultaat twee mooie roze biggetjesbuiken (ahum... en de rest). Een goede voorbereiding op Brazilie!

Wat half Bolivia kan, kunnen wij ook. Dus stonden we maandagochtend met onze backpack aan de weg om een vrachtwagen aan te houden. Met hulp van een Boliviaanse en een Belgische klommen we na een uur wachten op een vrachtwagen met een Nederlands kenteken. De chauffeur was echter overduidelijk niet Nederlands. De rit van 120 kilometer duurde maar vijf uur, maar goed, gratis was het! Aangekomen in Santa Cruz maakten we er zelf een dag van extremen van, want na een gratis ritje gingen we `s avonds heerlijk westers naar een super de luxe bioscoop. Onze eerste indruk van Bolvia was niet zo positief, maar onze laatste is meer dan positief!

De laatste plaats in Bolivia is bereikt en onze volgende stop zal zijn in Brazilie. Eigenlijk is voor ons nu de belangrijkste vraag waar we met zoveel mogelijk Nederlanders de finale kunnen zien (dat vliegticket is echt nodig... pap?;)). Wij gaan hier onze laatste reisroute uitstippelen, nog maar drie weken te gaan... We wensen iedereen een hele fijne zomervakantie! Geniet ervan, want voor je het weet is het voorbij :)!

Muchos besos en nos vemos!