Inmiddels zijn we alweerdrie weken terug op Nederlandse bodem. Na al het Spaanse gebrabbel moesten we wennen aan `hoi`, `doei` en `bedankt`. En nog steeds hoor je `hola` en `gracias`! Dat is niet het enige waar we aan moesten wennen... `s Avonds om half 6 eten, niet elke dag moeten nadenken wat je toch eens zult gaan doen (we hebben veel hier in de omgeving immers al gezien), geen afwegingen maken tussen busmaatschappijen en bestemmingen en niet standaard een zoen bij afscheid. Dat is best raar als je dit vijf maanden gedaan hebt!
Gelukkig kregen we na thuiskomst veelleuke reacties én vragen. Waaronder hele originele als: ´Wat is het spannendste dat je gedaan hebt?` of `Wat isde vervelendste gebeurtenis?`, waarop wij elkaar soms glazig aankeken want zomaar zo`n gebeurtenis kiezen is niet zo makkelijk... Dus als iemand vroeg hoe het was geweest, antwoordden wij gewoon met: `Mooi, heel erg mooi. Zelfs meer dan mooi.` Want in een paar zinnen is echt niet weer te geven hoe geweldig gaaf, spannend, interessant, indrukwekkend, gezellig, vermoeiend of grappig alles is geweest. En niet te vergeten alle leuke mensen die we ontmoet hebben tijdens onze reis. Backpackers, hosteleigenaren of lokale bevolking; er zijn maar weinig mensen geweest die we niet zo aardig vonden (of die zijn we alweer snel vergeten;)).

Zweefden we nog een tijdje tussen Brazilie en Nederland, binnenkort moeten we echt weer met beide benen op de grond staan. Een huis inrichten, een baan voorbereiden en gewoon weer aan het werk, het zit er allemaal aan te komen. Maar we denken dat Zuid-Amerika en alle mooie dingen diewegedaan en meegemaakt hebben nog vaak langs zullen komen in gesprekken en gedachten! Gelukkig hebben we de foto`s nog, zodat we op ieder moment even terug kunnen gaan naar onze geweldige reis...

Iedereen erg bedankt voor alle leuke reacties, op de site en thuis. Erg leuk dat mensen geïnteresseerd zijn en onze verhalen (gedeeltelijk) lazen, wat een lappen tekst zeg... Dus namens ons: Applaus!

Besos, las gringas