Allereerst... Alle tukkers VAN HARTE GEFELICITEERD! Kampioenen! We hebben het natuurlijk op de voet gevolgd en al vantevoren ons feestje gevierd... We waren inderdaad zeker van de zaak!

Om op de kortevraag ´hoest?´ te reageren: Met ons gaat het uitstekend! We hebben de afgelopen weken weer erg veel meegemaakt, we zullen proberen het dit keer kort te houden (muy, muy difícil). Wat vonden we het leuk om naar het noorden te reizen, we keken er naar uit! Het boeken van een busreis naar Salta was niet zo moeilijk, maar de reis (18 uur!) was daarentegen... erg zwaar. Best leuk hoor, zitten tussen alle locals, maar (komt ie weer) DIE LUCHT! Kotsende kinderen, een krijsend kind dat het 18 uur volhield (best knap) en een hitte... Er was natuurlijk bijna geen geklaag en gezucht vanaf de stoelen 44 en 45 te horen. We waren erg gelukkig toen we ´s ochtends in het prachtige Salta aankwamen. Een hele mooie stad met een gezellig centrum, mooie kerken en andere gebouwen. Het weer was bijzonder aangenaam en eindelijk konden de korte broeken de tas weer uit. De omgeving van Salta is ook erg mooi, dus we hebben een dagtour met eenechte 4x4 gemaakt. We hadden ons voorbereid op een oud barrel, dus de chauffeurmoest lachen om onze verraste gezichten. We reden door prachtige canyons met grotten die gevormd zijn door water dat er lang geleden door stroomde. De grotten kleurden mooi rood, door de zon werd dit soms nog feller. De bergen hadden ook veel verschillende kleuren, dat komt door de grondstoffen die erin zitten, bijvoorbeeld ijzer en lood. Heel erg mooi om te zien en er werden weer veel foto´s genomen.Tijdens deze tourwas ook een aantal bezoekjes aan bodega´smogelijk en dat vonden we natuurlijk helemaal niet erg. Cafayte, het dorp waar we de wijn proefden staat bekend om de witte wijn en die vonden we eigenlijk nog lekkerder dan de rode in Mendoza.Het einde van de tocht was een bezoek aan de ruines van Quilmes. De bewoners van dit dorp werden in de 17e eeuw door de Spanjaarden gedwongen om richting Buenos Aires te lopen. Het dorp bestaat nu alleen nog maar uit lage muurtjes en staat vol met gigantische cactussen. Het biermerk Quilmes is naar dit dorp vernoemd. We reden terug door de prachtige omgeving en genoten in Salta van een lekker pancho, een soort hotdog.

Door naar Bolivia, dus op weg naar de grensovergang. We werden in La Quiaca (nog in Argentinie) door de bus een eind voor het dorp gedropt, omdat er stakingen waren. Dus moesten we het laatste stuk lopen. Door de hoogte (3600 m) waren we hierdoor best snel buiten adem en nee, dat komt niet doordat onze conditie slecht is. We hebben hier een nachtje doorgebracht, om de volgende dag al lopende de grens te passeren. Dat was best bijzonder, vooral ook omdat we in Villazon, het dorpje in Bolivia, gelijk het gevoel hadden dat we in een heel ander land waren. We zagen de vrouwen met rokken, lange zwarte vlechten, hoedjes en uiteraard de mooie gekleurde kleden. Na zes uur wachten konden we de trein naar Uyuni pakken, een echte boemel (alleen dan iets langer dan een half uurtje richting Almelo). Midden in de nacht kwamen we in Uyuni aan en we hebben daar lekker in ons privékamertje geslapen. Omdat Uyuni in een droge omgeving ligt, wasde douchetijdvijf minuten. Gewoon ter informatie. In Uyuni staan nergens prijzen voor producten, dus wij weten zeker dat we voor alles ongeveer het dubbele hebben betaald. Maar ach, dan is het nog niks. Na een dagje rust met een marktbezoekje (waar we nogal denigrerend gringo´s werden genoemd) stapten we samen met een groepje Ieren en een Canadees meisje in een jeep om voor drie dagenrichting de bekende zoutvlaktes van Uyuni te gaan. Wit, witter, witst. Dat is eigenlijk de beste omschrijving voor deze vlaktes. Heel indrukwekkend om te zien en we hebben ons best gedaan om spectaculaire foto´s te maken, wat ons nog best tegenviel! Dag één werd geweldig afgesloten met onze groep, een van de Ieren zong nog een heel mooi,typisch Iers lied en dat schijnen ze alleen te doen als ze dronken zijn.De volgende morgen werden we verrast door een onthoofde lama (drank maakt meer kapot dan je lief is). Daarom bleven de Ieren de tweede dag ook vrij veel in de jeep zitten (I´m 100% not going out of this car!´). Geweldige kerels die heel zoetsappig en bloedserieus meezongen met Michael Bublé´s ´You´re my everything´. Dag twee was vooral veel rijden, maar wederom hadden we veel te kijken. Waaronder een vulkaanmet vulkanisch gesteente, meerdere lagunes, flamingo´s en woestijnzand.Inmiddels zaten we op meer dan 4000 meter hoogte, dus ´s nachts was hetverrevan tropisch warm! De derde dag moesten we vroeg op, want we gingen meerder geisers bekijken. Ook was een bezoekje en een plons in een hotspring gepland en dat was echt enorm fijn op de vroege ochtend! Eindelijk konden we weer helemaal schoonweken, wantde douches waren niet inbegrepenbij de tour. Wel een beetje zielig voor de andere mensen in het water... Hierna werden we op een andere bus gezet, op weg naar San Pedro de Atacama, back in Chili!

San Pedro de Atacama ligt midden in de woestijn en hier mochten we maar liefst zeven minuten douchen (huh?!). De eerste avond ging Marleen hier een gevecht aan met een blikje tonijn, dat gevecht verloor ze helaas jammerlijk... De Belggggggische dokter Coen dacht dat erhechtingen nodig waren en bijMarleen - held opsokken - Heikenssprongen de tranenin de ogen... HECHTINGEN??! Dat betekent ook spuiten! Gelukkig kwam er een Chileense dokteres die het ´sneetje´(dat was het eigenlijk gewoon) mooi dicht kon lijmen. Nou ja, spectaculair was het. De pasta met tonijn was trouwens heerlijk. Ookin San Pedrowas het prachtig weer en er was van alles te bezichtigen maar wij kozen ervoor om te gaan sandboarden! Wederom werd er een fietsje gehuurd en met het sandboard op onze rug gingen we in de brandende zon op weg naar de Valle de Muerte. Dit was echt heel erg gaaf, op een gegeven moment waren we zelfs helemaal alleen in de grote woestijn, a la Dakar (alleen dan met sandboard i.p.v. een auto, maar dan heb je in ieder geval geen kans op motorpech). Als we na een klim bovenop stonden (nee, hier zijn nog stoeltjesliften gebouwd) hadden we uitzicht op een aantal vulkanen en heel veel zand. Dat klinkt heel saai en zanderig maar het was echt heel bijzonder. Aangezien we dachten dat we te weinig tijd hadden, gingen we dezelfde dag nog verder naar Iquique, een bekende surfersbadplaats in het noorden van Chili. Hier zouden we onze surfskills wel even gaan verbeteren, helaas werkte de zee niet echt mee. Dus moeten we dit uitstellen tot Brazilie! In plaats van surfen hebben we de zeeen van tijd die we uiteindelijk hadden besteed aan taxfree-shoppen, een bezoekje aan een supermoderne bioscoop (á la Cinestar) en door de stad lopen. Na drie dagen van niets doen gingen we op weg naar Cuzco...

Hier hebben we anderhalve dag over gedaan,waardoor we koninginnedag groots hebben gevierd met een heus surprise-ei en het zingen van het Wilhelmus tijdens het inladen van de backpacks. Op een oergezellig busstation moesten we zeven uur wachten, dus jullie begrijpen wel dat we inmiddels ware meesteressen zijn in YAHTZEE! Voor tips over dit oerhollandse spel, plaats een reactie! Toen we de bus instapten, was het voor ons gelijk duidelijk dat we weer eens de beste bus hadden gekozen... Een of andere heilige met flikkerlichtjes naast de chauffeur belooft al niet veel goeds, maar als er bij de eerste politiecontrole al wordt gezegd dat iedereen de gordels om moet hebben kunnen wij alleen maar zeggen: Wat er ook gebeurt, altijd blijven lachen! De reis viel gelukkig heel erg mee en wederom konden we merken dat we in een ander land waren aangekomen. De omgeving, de mensen, alles is totaal weer anders. Een voorbeeld: Onderweg stapte er ergens een oud vrouwtje met zo´n mooie gekleurde doek op haar rug en we waren benieuwd wat daar weer in zat. Gelukkig maakte ze de doek naast onze stoelen open en konden we meekijken hoe ze met een hakmes een complete gebraden koe in stukken hakte en samen met twee warme aardappels in een plastic zakje als lekkernij verkocht. Ons werd ook iets aangeboden, maar we hebben daarvoor bedankt, wij hadden nog crackers. Voor de geinteresseerden, we hebben inmiddels 236 pakjes met verschillende soorten crackers op. Een top 5 van beste crackers volgt nog. De omgeving doet ons al heel erg denken aan de foto´s die we hebben gezien van Machu Picchu, de bergen zijn heel erg groen. In Cuzco werden wevan het busstation gehaald door Neto, onze hermano (broer). Thuis werden we opgevangen dooronze enthousiaste moeder Dina, de rustige vader Ernesto en de vrolijke hermana Jamil. Erg leuk gezin met een erg leuk huis. Hier kunnen we ons wel twee weken vermaken. We verblijven vijf weken in Cuzco. De stad is heel erg mooi met oude kerken en gebouwen.De vruchtensapjes, brownies, broodjes én rijst smaken ons goed. Gisteren zijn we begonnen met de eerste Spaanse les en het duizeltons van de werkwoorden.

Er is vast heel veel dat we vergeten zijn, en ´kort´ is wederom niet gelukt... We moeten nu stoppen, want we moeten huiswerk maken en onze moeder heeft het eten klaar.

Liefs ons!

P.s. We hebben hier al veel ´Grenzeloos Verliefd-stelletjes´ gezien, maar we zijn niet van plan ons daarbij aan te sluiten. Lieve mensen die Peruanen (echt!) maar echte hunks... neuh.